Codi T-1935 de l'ARC da Generalitat de Catalunya

BLIPVERT é transportista autorizado para Residuos de Aparellos Eléctricos e Electrónicos (RAEE) e conta con máis de 15 anos de experiencia no mundo da reciclaxe. Isto permítenos ofrecer un servizo especializado, que en estreita colaboración co cliente, apórtalle un profundo coñecemento sobre a composición das materiais a reciclar, a porcentaxe previsto de revalorización, as posibilidades de reciclado e unha garantía sobre o destino e adecuado tratamento de todas as materiais. O servizo complétase coa elaboración da información e dos certificados de tratamento correspondentes válidos para auditorías ISO 14001.

Descrición do Proceso de Reciclaxe de diskettes

Ao cabo da súa vida útil, as diskettes han de ser tratadas nun proceso que ofreza garantías para recuperar as súas compoñentes xa que todos eles son aproveitables.

O proceso de reciclaxe seleccionado por BLIPVERT permite o emprego de tecnoloxías limpas para o fraccionamento selectivo dos distintos plásticos e metais mediante un proceso industrial de sucesivas moliendas e trituraciones. Posteriormente sepáranse os elementos férricos dos plásticos mediante electroimanes e cada tipo obtido implica un específico proceso de revalorización e tratamento que permite recuperalo e devolvelo ao ciclo produtivo.

Que é un diskette?

Diskette ou Disco flexible, no mundo dos computadores,é  un elemento plano de mylar (PET) recuberto con óxido de ferro que contén partículas minúsculas capaces de manter un campo magnético, e encapsulado nunha carcasa ou funda protectora de plástico. A información almacénase no diskette mediante o corpo de lectura e escritura da unidade de disco, que altera a orientación magnética das partículas. A orientación nun enderezo representa o valor binario 1, e a orientación noutro o valor binario 0. Dependendo da súa capacidade, un disco deste tipo pode conter desde algúns centos de miles de bytes de información ata un millón, actualmente só se conseguen diskettes de 1.44MB. Un disco de 3½ pulgadas encerrado en plástico ríxido denomínase normalmente diskette pero pode chamarse tamén disco flexible en referencia ao disco interior que contén a información.

Breve historia dos disekettes

Existen (ou mellor devandito, existiron) tres tipos de diskettes:
Floppy Disk 8": A unidade de Floppy Disk foi inventada en IBM por Alan Shugart en 1967. Ofreceuse o primeiro disco magnético 8", que permitiu accesar datos directamente e foi o antecedente dos discos duros e flexibles (diskettes). A súa capacidade era de 1 Mbytes. Xa non se usa.

Minifloppy 5¼: Un disco flexible de 5,25" (13,3 cm) presentado por Shugart en 1978, que se usou extensamente en computadoras persoais. Substituíu ao disco flexible de 8" de IBM, e foi á súa vez substituído polo microfloppy de 3,5" (8'9 cm) desenvolvido por Sony. Tiña unha capacidade de 100K ata 1,2 Mbytes. Xa non se usa.

Microfloppy de 3½: Foi desenvolvido por Sony no 1985, estes discos rapidamente desprazaron a todos os anteriores por conter máis datos e ser moito máis fáciles de almacenar, transportar e manipular que os seus correspondentes de 5,25" (13,3 cm). Foi moi popular debido á súa cuberta compacta e ríxida e tiña unha capacidade desde 400KB ata 2MB e máis, aínda que o estádar foi o de 1.44MB. A partir da aparición do CD están é desuso.

Elementos que compoñen un diskette

Un disco flexible ou diskette (floppy disk) é como unha cinta de cassette:

Ambos usan un material delgado a base de plástico cuberto con óxido de ferro. Este óxido é un material ferromagnético, o que significa que se Vostede o expón a un campo magnético este quedará magnetizado por devandito campo.
Ambos poden gravar información instantaneamente.
Ambos poden ser usados e re-utilizados as veces que queira.
Se usaches unha cassette de música, saberás que este ten unha desvantaxe -- é un dispositivo secuencial. A cinta ten un comezo e un final, e para mover a cinta a outra cancion que se atopa noutra parte da cinta, necesitases usar as ordenanzas >> fast forward (avance rápido) e fast rewind (atras) para atopar o comezo dunha canción, debido a que a cabeza de cinta é estática. Un disco flexible, do mesmo xeito que unha cinta de cassette, é feito dun material delgado a base de plástico cuberto cun material magnético en ámbolos lados. Sen embargo, ten forma de disco en vez dunha longa e delgada cinta. As pistas sitúanse en aneis concéntricos para que os programas poidan pasar de ler o "arquivo 1" ao "arquivo 19" sen ler os arquivos 2 ao 18. O diskette xírase e as cabezas desprazásense á pista correcta, entregando o que se coñece como "almacenamento de acceso directo" [direct access storage].

Carcasa de plástico: Protexe ao disco magnético do po, golpes e abrasiones externas.

Papel de proteccion: Protexe ao disco contra o rozamento da carcaza (e mánténo limpo).

Orificio de lectura/escritura: Permite que as cabezas da unidade accedan ao disco.

Disco magnético:Contén a información (pistas e sectores)

Centro metálico de traccion:Permite o apreixe do disco magnético ao motor de arrastre da unidade.

Lámina de metal obturadora: Protexe ao disco magnético cando non está en uso.

Resorte: Despraza a lámina de metal a seu posicion orixinal para protexer o disco.

Indicador de densidade: Se o diskette trae un orificio nesa parte, é de dobre densidade (1.44MB) se non tráeo é baixa densidade (720KB).

Seguro de escritura:Cando a amosega tapa o orificio pódese escribir no disco, doutro modo o disco está protexido contra escritura.

Á flexible de metal: Empurra o papel protector contra o disco magnético para mantelo limpo.

Lexislación Existente

REAL DECRETO 208/2005, de 25 de febreiro,sobre aparellos eléctricos e electrónicos e a xestión dos seus residuos.

Artigo 5. Tratamento de residuos de aparellos eléctricos e electrónicos.

1. Os residuos de aparellos eléctricos e electrónicos que conteñan materiais ou elementos perigosos serán descontaminados. A descontaminación incluirá, como mínimo, a retirada selectiva dos fluídos, compoñentes, materiais, substancias e preparados, de conformidade co establecido no anexo III.

2. As operacións de tratamento terán como prioridade, por esta orde, o reutilización, o reciclado, a valorización enerxética e a eliminación. Ás operacións de valorización seralles de aplicación o réxime xurídico establecido na Lei 10/1998, de 21 de abril, de Residuos, atendendo ás características das operacións e á perigosidade das compoñentes que constitúan o obxecto da xestión.

3. Todas as operacións de tratamento  realizaránse aplicando as mellores técnicas dispoñibles. En particular, as operacións de traslado de residuos de aparellos eléctricos e electrónicos realizaranse de tal modo que se poida lograr a mellor descontaminación, reutilización e o reciclado dos aparellos enteiros ou as súas compoñentes.

Por que se estragan os diskettes vellos?

O principal problema relacionado coa conservación das cintas magnéticas radica na estabilidade do adhesivo, é dicir, a compoñente que mantén unidas as partículas magnéticas (óxido) ao soporte plástico (Mylar). Cando as cintas se expoñen a condicións de humidade e temperatura desaxeitadas, as distintas capas que as compoñen sofren procesos de contracción e expansión. Estas variacións producen danos na superficie magnética a veces irreparables: poden romper o adhesivo e facer que as partículas metálicas despréndanse da súa base plástica. Tecnicamente  chámaselle flaking off. A humidade tamén pode volver pegañento este adhesivo facendo imposible a súa lectura, ao que se chama sticky shed syndrome. (Síndrome do residuo pegañento).

Coidados específicos que se deben ter cos diskettes:

Non tocar a superficie do disco (nin por pura curiosidade) Contamínase e facilmente caúsalle erro.

1. Manter afastado o diskette de campos de fontes magnéticas, como por exemplo calculadoras, teléfonos, televisor, parlantes, chaves, en xeral todo elemento metálico que puidese estar exposto a algunha fonte magnética e polo tanto poida ter algun tipo de magnetismo (aínda que sexa mínimo).
2. Mantelos lonxe da calor (incluído a calor corporal)
3. Mantelos lonxe do fume (si, os diskettes son anti-fumadores), po, suciedade, aire salgado
4. Non dobralos
   
5. Nunca situalos enriba de superficies metálicas (estas poden conter algun tipo de magnetismo)
6. Non poñelos baixo cousas pesadas (nin exercer presión de ningun tipo)
7. Non mollalos
8. Non tocar nunca a tapa metálica do Diskette (creánme, se o dígo, é por experiencia)
9. Nunca usar alcol, thiner ou freón para limpar o disco (de feito o único que  se deberá limpar é a superficie de plástico externa)
10. Non usar bandas elásticas ou clips para papel no disco (por favor...)
11. Non escribir o rótulo do disco con lapis ou bolígrafo; usar só marcador de feltro e ademais, é mellor que escriba no rótulo antes de pegalo ao Diskette
12. Non usar un borrador sobre o disco (é o mesmo que exercer presión)
13. Non aplicar máis dun rótulo pegable ao diskette (é mellor comprar outro, son baratos)
14. Insertar coidadosamente, tomando o bordo superior e colocándoo na unidade (nunca facer forza, se non entra, non insista e verifique de novo)
15. Tamén retirar con coidado o diskette da unidade unha vez  se termine de usalo
16. A mellor forma de manipulalos é polos bórdes coas xemas dos dedos (con sumo coidado e nunca apreixalos xa que exerceremos algo de presión)
17. Procure conseguir unha caixiña ou cartucheira para manter almacenado o diskette cando o traslade ou cando non  o este usando.

Para os incrédulos: tes dúbidas? queres probar? acerca un imán a un diskette e verás como maxicamente desaparece todo rastro de información.

Importancia de que o material sexa tratado por un XESTOR AUTORIZADO

O destinatario final do material recuperado é un xestor autorizado para os Residuos de Aparellos Eléctricos e Electrónicos (RAEE) que asegura un correcto tratamento dos mesmos e o máximo grao de reciclaxe. O destino desexable será sempre o xestor especializado en cada tipo de residuo, posto que o xeralista  acepta todo. É importante que o xestor garanta a corrección de todo o proceso, a partir da recollida e o transporte, ata o desmontaxe, a separación de materiais, e o destino final de todas as fraccións resultantes, tanto das valorizables como das non valorizables. É de especial importancia a separación daquelas fraccións potencialmente perigosas, que deberán recibir o tratamento específico adecuado.

Por que reciclar supón un custo?

Os xestores especializados recuperan todas aquelas materiais reciclables presentes nos diskettes mediante os diversos procesos técnicos, que van a partir do desmontaxe manual ata complexos sistemas de trituración e separación de metais, pasando por equipos de detección automática de plásticos, etc. Todos estes procesos supoñen unhas instalacións e uns custos de explotación notables que, na maior parte dos casos, non se compénsan cos ingresos da venda das fraccións recuperadas. Ademais, deben de garantir o cumprimento das esixentes normativas vixentes.

Beneficios para o medioambiente

Hai mercados ben desenvolvidos para os produtos da reciclaxe das diskettes como son o PET e os diferentes metais, o que fai máis grave aínda que os diskettes acaben tiradas nun vertedoiro como lixo.

Sen dúbida a elección do reciclado específico das diskettes é a mellor opción a partir dun punto de vista medioambiental. A reciclaxe ten sentido non só pola redución do impacto ambiental debido á menor contaminación orixinada polos tratamentos anteriormente descritos, senón tamén porque permite economizar recursos escasos e a enerxía necesaria para a extracción dos mesmos nas explotacións mineiras, a través da recuperación dos seus distintos materiais plásticos e metálicos.

Para os campións da reciclaxe

Colaborar co servizo integral de reciclaxe de diskettes BLIPVERT xa é realizar un xesto solidario, pola súa absoluta novidade, que nos situa nunha posición de élite dentro dos sistemas de reciclaxe europeos. Aconsellámosche pois que, en caso de dispoñer de información valiosa nun diskette, a copies en calquera outro soporte de nova xeración e deposites a cinta no noso contedor. Se o contido da cinta non é relevante, deposítaa directamente.